Art-o-mat

Art-o-mat brengt kunst terug onder de mensen. Meer bepaald met omgebouwde sigarettenmachines. Je koopt er geen pakjes stinkstokken maar originele kunstwerkjes. Netjes in celofaan verpakt. Momenteel staan er 82 machines verspreid over een tiental landen (vooral Noord-Amerika) en doen er een 400-tal artiesten mee.

Punk in Opwijk

Punk is dan toch nog niet helemaal dood. Als een vrouwelijke Iggy Pop raasde Texas Terry Bomb vrijdagavond over het podium van de Nijdrop. Van bij de eerste toon was het duidelijk dat deze fiks getatoueerde Rockchick niet te veel subtiliteiten in petto had. Wie echter de opwindende Amerikaanse Punktraditie uit de jaren '70 (MC5, Stooges, NY Dolls, Dead Boys, Patti Smith,...) koestert, gaat gegarandeerd overstag voor deze charismatische brulboei. Zin in nog een exclusief fragment van DrieWespen-TV? klik hier voor de song "Never Shut Up!"

De andere groepen van het punkfestival in Opwijk overtuigden heel wat minder. Neem nu The Briefs. De looks hadden ze mee: ze zagen eruit alsof ze rechtstreeks uit 1976 waren teruggestraald. Helaas herinnerden ze eraan dat in die tijd ook heel wat poseurs de podia onveilig maakten. Veel lawaai maar weinig opwinding. Hieronder desalnietemin hun verdienstelijke versie van "Death in the suburbs", de onevenaarbare klassieker van Los Reactors.

Duivenmelkers Aller Landen...

"De oorlogsduif"? De naam van dit standbeeld aan het Pantsertroepenplein te Brussel is op zijn minst intrigerend. Blijkt dat dit monument in 1931 werd opgericht ter nagedachtenis van de Belgische duivenliefhebbers die gesneuveld zijn tijdens de Eerste Wereldoorlog! Er werd tegelijkertijd ook hulde gebracht aan onze gevleugelde bondgenoten. Duiven hadden het land immers grote diensten bewezen door in oorlogstijd berichten over te vliegen.

John Oliver in Quatar

Informatie was al entertainment. Nu wordt het comedy. Met dank aan "The Daily Show" van Jon Stewart en zijn reporters. Liever nieuwsberichten zonder ironie en spot? Eén adres: Naked News.

Bad Brains in Schaarbeek 14/10/07

Bad Brains gaven de fans dat waar ze voor gekomen waren: een staalkaart uit hun oeuvre met lekker veel aandacht voor de besmettelijke hardcorepunk uit de beginjaren ("Attitude", "Sailin' On", "Banned in DC",...), een streep (dub)reggae ("I and I survive"), wat strakke funkmetal ("Re-ignition!") en een enkel nieuwe nummer ("Give Thanks and Praises"). Meer dan genoeg voor een goed concert. Dat er niet méér in zat was vooral te wijten aan zanger HR. Een fantastische stem maar naar 't schijnt een moeilijke, wispelturige mens. We kunnen ons er nu iets bij voorstellen: Gesluierd verscheen hij gepakt en gezakt op het podium, bewegingen werden tot het volstrekte minimum beperkt, tussendoor infantiele (of waren het ironische) bindteksten uitstotend,... de ganja begint zo langzaam om zijn tol te komen. Nu niet dat daar in de moshpit om gemaald werd.

Todd Schorr

Five O'Clock Shadows in Disney-Dali Land

Illustrator Todd Schorr was de beperkingen van zijn vak zat. Na illustraties voor talloze reclamecampagnes, films, platenhoezen, 30 covers voor Time-magazine,... had hij nood aan nieuwe uitdagingen. Hij begon voor zichzelf te schilderen.

"I see myself as part fantaisist, social commentator, and cultural anthropologist, working in an academic style and using the symbolism relevant to my time and place."

Geen toeval dat hij al snel een ontmoeting tussen Walt Disney en Salvador Dali regelde.

The Evolution Of Superstition

30 jaar Tuxedomoon

Tuxedomoon vierde zijn derstigste verjaardag met een dubbel concert in de Beursschouwburg. Donderdagavond werden de hoogtepunten uit het verleden opgediept. Vrijdagavond was dan weer uitsluitend gewijd aan de nummers van de nieuwe cd. Dit concept laat een ondubbelzinning verdict toe: de hoogdagen van Tuxedomoon liggen ver achter ons en het nieuwe album zal daar geen verandering in brengen.

Het "In retrospect"-gedeelte op donderdagavond bevatte redelijk wat sterke momenten (o.a. onderstaande versie van hun klassieker "Desire")

Maar Tuxedomoon was altijd al een groep die gevaarlijk balanceerde op de slappe koord tussen eigenzinnigheid en pretentieuze artyfarty bullshit. En dus waren er ook al tijdens dat concert wat ergerniswekkende momenten: Men vond het niet nodig de twee nummers waarom de groep in de eerste plaats zal herinnerd worden ("No Tears" en "In a Manner of Speaking") te spelen. Ook de visuele ondersteuning van de nummers door middel van schimmenspel of pantomine bracht niet bepaald een meerwaarde. (Zie als voorbeeld onderstaand vlaggengezwaai!)

Vrijdagavond tijdens de voorstelling van 'The New Album' was er van een slappe koord geen sprake meer.

Met dank aan Coppivox.

Shorpy

De fotoblog Shorpy.com laat het Amerika van de eerste helft van de 20ste eeuw weer tot leven komen. Soms is dat grappig, soms ontroerend, maar soms ook schokkend. Het leven was precies niet altijd een pretje daar in "the land of the free". Verschillende foto's van kinderarbeid laten weinig aan de verbeelding over. De makers van de blog brengen hulde aan die anonieme werkertjes. Ze noemde hun site naar Shorpy Higginbotham, een jongentje dat rond de eeuwwisseling werkte in een koolmijn in Alabama.

1923 - kliniclowns in een kinderziekenhuis in Washington DC

1910 - "Pin boys" werkend in een bowling in NYC.

1920 - Show girls


1939 - barman in Corpus Christi, Texas

A Soviet Poster A Day

A Soviet Poster A Day: Een geweldige blog vol oude Sovietpropaganda!

"Kleine geschiedenis van de vooruitgang" - Ronald Wright

Dit weekend stond er een klein artikeltje in de Standaard: op 6 oktober was reeds alles wat het biologisch systeem van de aarde op één jaar tijd produceert, opgebruikt. Vanaf vandaag leven we dus niet meer van de interesten van de aarde, van de jaarlijkse hoeveelheid aan natuurlijke opbrengsten, maar knabbelen we aan het kapitaal. Vooral beangstigend is de duidelijke trend: In de jaren '60 werd ongeveer 70% van de opbrengsten van de natuur verbruikt, tegen midden jaren '80 overschreden we de 100%, vandaag komen we op een consumptie van ongeveer 130% van die jaaropbrengst. Natuurlijk, dit soort getallen zijn misschien weinig nauwkeurig maar ze markeren wel de weg naar het bankroet. "De mensheid is zijn ecologisch kredietkaart aan het opgebruiken..."

In zijn boek "Kleine geschiedenis van de vooruitgang" plaatst Ronald Wright deze tendens in een verontrustend historisch perspectief. Hij toont een duidelijke link tussen de ondergang van menselijke samenlevingen en de mate waarin ze het ecologische systeem waarop ze stoelen, vernietigen.

Zo verging het Soemerië, het Romeinse rijk en het Mayarijk maar het frappanste voorbeeld is het Paaseiland. Toen dit eiland in 1722 werd ontdekt, was het een desolate plek, kaal en door erosie aangevreten. Geen bomen en amper drinkbaar water. "De natuur had deze plek uiterst karig met zijn gunsten bedeeld," zou Kapitein Cook er later over schrijven. Imponerend waren wel de honderden stenen figuren -tot wel 10 meter hoog- die overal op het eiland stonden opgesteld. Het was een raadsel hoe die kolosale stenen beelden zonder hulp van takelinstallaties waren rechtgezet. Waren ze uit de lucht komen vallen? Stuifmeelonderzoek bracht de oplossing. Ooit was dit eiland een waterrijke en groene plek geweest met een vruchtbare vulkanische bodem en dichte bossen. De reden waarom dat alles verdween, was de mens en zijn extravagante en competitieve beeldencultus. De Paaseilanders gebruikten alsmaar meer hout en touw en mankracht om de steeds groter wordende beelden op te richten. Er werden meer bomen gerooid dan er nieuwe groeiden. Het kan die beeldenbouwers niet zijn ontgaan dat ze een rampzalige aanslag pleegden op hun milieu. Toch deden ze verder. Totdat uiteindelijk de laatste werd neergehaald en alle schaduw van het eiland verdween.

Het lokale ecologisch systeem van de kerngebieden van het Romeinse rijk en het Mayarijk wist zich uiteindelijk te herstellen. Daar ging 1000 jaar met een lage populatie overheen. In de oudheid waren beschavingen lokale verschijnselen, gevoed door regionale ecologieën. Een beschaving ging onder en ergens anders kwam een andere op. De hedendaagse maatschappij is echter mondiaal. Er komt geen nieuwe kans meer.

Kleine geschiedenis van de vooruitgang

Ronald Wright
Van Halewyck 2006
ISBN 90 5936 109 1
205 pag.