Lucha Libre

In deze tijden van gedopeerde wielrenners en omgekochte voetbalmatchen is een flinke portie Mexicaanse catch een echte verademing. Hier is er geen plaats voor twijfel en verdachtmakingen: natuurlijk is alles op voorhand gefikst. Maar de toeschouwer krijgt er wel gegarandeerd spektakel met echte helden.

"Wij waren allemaal goden" - Benjo Maso

Vanmorgen naar mijn werk gebeld om de voormiddag verlof te nemen. Nee , ik was niet ziek of had niets dringend te doen. Ik lag lekker in mijn warme bed en las in één ruk dit heerlijke boek uit.
Benjo Maso reconstrueert op basis van uitgebreid bronnenmateriaal de Tour de France van 1948. Een tijd dat wielrennen echt geen sport voor broekventjes was. De renners reden in landenploegen maar van ploegentaktiek was amper sprake. Schamel uitgerust werden de renners door uiterst barre weersomstandigheden gestuurd en bij pech moesten ze meestal de reparaties zelf verrichten. De televisie was er nog niet en aangezien de verslaggevers vaak ook niet in staat waren de renners rechtstreeks te volgen, namen de indrukwekkende prestaties nog straffere vormen aan. De reporters waren niet bang van barokke overdrijvingen: "Uit een hel van sneeuw, water en ijs verrijst Bartali op stralende wijze, een aartsengel onder een korst van modder wiens doorweekte tenue de kostbare ziel van een buitengewoon kampioen verbergt."

Maso schetst etappe per etappe het koersverloop en de lezer wordt onverbiddelijk meegezogen in de verrassende ontknoping. Dit boek is zo onstuitbaar als de ontketende Gino Bartali op weg naar zijn legendarische ritwinst in Briancon..

De KRO maakte een korte reportage over deze Tour inclusief een interview met Benjo Maso.

Wij waren allemaal goden - De Tour van 1948

Benjo Maso

Atlas 2003

ISBN 90 450 0825 4

304 pag.

Work it out

Bij Appelogen heeft men een nieuw setje buikspieroefeningen opgesnord. Net nu ik mentaal klaar was om aan de slag te gaan met de oefeningen van onderstaande sportieve bink. Als ik eruit ben welke oefeningen het efficiëntst zijn, begin ik eraan. Zonder gedraal.

De vliegende stukadoor

Hollywood staat altijd klaar om aangrijpende levensverhalen te verfilmen. En dus zijn er nu ook vergevorderde plannen om een prent te maken over de prestaties van Michael Edwards, beter bekend als Eddie The Eagle. Deze Britse stukadoor nam deel aan het schansspringen op de Olympische Spelen van Calgary in 1988. En daar was het nodige doorzettingsvermogen voor nodig geweest: hij kon immers niet rekenen op sponsorondersteuning en moest zijn ski's ergens gaan lenen, hij trainde zonder sneeuw, hij was ernstig bijziend, had verschrikkelijk veel last van hoogtevrees en vooral, hij ontbeerde elk zweempje talent. Maar kijk, hij wist in Calgary toch maar mooi heelhuids te landen en vestigde zo een Brits record in het schansspringen. Dat hij de enige Britse skispringer was, hielp daar bij. In het Olympisch tornooi werd hij voorlaatste. Eén deelnemer werd gediskwalificeerd.

Zijn waaghalserij inspireerde het Internationaal Olympisch Comité prompt tot het uitvaardigen van de "Eddie The Eagle-regel". Om avonturiers zonder sportieve allures uit de Olympische arena te weren, dienen sindsdien potentiële deelnemers bij de eerste helft te zijn geëindigd op een voorafgaande internationale wedstrijd. Dat fnuikte de ambities van de Brit: hij slaagde er niet meer in zich te kwalificeren voor een Olympisch tornooi.

In januari 2008 starten de opnames met Steve Coogan in de hoofdrol. Volgens Eddie had die beter naar Brad Pitt of Tom Cruise kunnen gaan.

In afwachting, de "legendarische" sprong uit 1988:


En hier een link naar een interview uit 1988.

via multiblog vrt

G & G

Ekaterina Gordeeva en Sergei Grinkov waren G & G, het droompaar van het kunstrijden op de schaats. Met bovenstaande kuur wonnen ze goud op de Olympische Spelen te Lillehammer in 1994. Dat was hun ook al gelukt op de winterspelen in 1988 te Calgary. Toch was er in tussentijd iets wezenlijks veranderd. Ze vormden niet meer enkel om te schaatsen een paar. En dat kon je zien. Streelde hun schaatstechniek reeds de perfectie, hun uitstraling stond nu garant voor kippenvel. De wijze waarop zijn krachtige elegantie haar virtuositeit en schoonheid liet stralen, de manier waarop hun blikken elkaar vonden tijdens de kuur, de overtuiging waarmee hun figuren de muzieknoten van Beethovens "Mondscheinsonate" onderstreepten,... Zelf macho's die beweerden dat ijsschaatsen "iets voor janetten" is, bleven er niet onberoerd bij.

En ze leefden nog lang en gelukkig? Helaas niet, amper een jaar later zakte Sergei tijdens een training op de ijspiste in elkaar. Een zware hartaanval. Geen hulp kon meer baten. Het sprookje was voorbij.

Veertien succesvolle jaren hadden ze onafgebroken samen geschaatst. Gordeeva was pas tien jaar toen ze in een Russisch trainingscentrum als paarrijder aan de vier jaar oudere Grinkov werd gekoppeld. In 1996 stapte Ekatarina voor het eerst alleen de ijspiste op. Met de eenmalige opvoering "Celebration of a life" bracht ze een hulde aan haar overleden partner. Zijn schaduw danste mee. Maar haar de lucht in tillen, dat kon niet meer.

Ekatrina Gordeeva schaatst nog steeds. Ze schreef een boek, "My Sergei, A Love Story", dat intussen werd verfilmd. In 2003 schaatste ze voor het eerst een kuur met Daria, hun tienjarige dochter. Klik hier voor het filmpje. In 2002 hertrouwde ze met Ilja Kullik, eveneens een olympische kampioen kunstschaatsen.

Retrotruitjes

Waren de wielertruitjes vroeger mooier? Of vind ik deze truitjes mooier gewoon omdat ze van vroeger zijn? Onmogelijk om een objectief antwoord te geven. Maar wat er ook van zij, het is fijn te snuisteren in de afdeling retrotruien van de online-shop van het Centrum 'Ronde van Vlaanderen'.

En dat het trouwens nu maar snel beter weer wordt zodat ik zelf wat kan gaan fietsen of ik begin te zagen over de koers van vroeger. Ja, over de tijd van Lucien Van Impe en Freddy Maertens en...