Tijd voor nog eens een post.

1977 looked like Fun....

We are only riders

Een album vol onopgenomen nummers van de betreurde Jeffrey Lee Pierce (zanger van The Gun Club). Opgenomen door een select clubje van mijn helden: Nick Cave! Mark Lanegan! The Raveonettes! Dave Eugene Edwards! Lydia Lunch! en... -slik - ... Debbie Harry!!!

Nog voor ik het artikel goed en wel uitgelezen had, stond ik in een platenwinkel. Vruchteloos want de cd was er nog niet. Dan maar even via internet gaan luisteren aan de luisterpaal. Tsja, dat klonk niet slecht maar ik moest toegeven dat eigenlijk enkel Jeffrey Lee Pierce zelf aan mijn torenhoge verwachtingen had kunnen tegemoet komen.

Daarom een top vijf van mijn favoriete Gun Club-filmpjes op You Tube.


"Walking with the beast"


"The lie"


"Moonlight Motel"


"Sex beat"


"carry home"

Bloodshot Bill & Heavy Trash

Een overtuigend optreden van Heavy Trash, vrijdagavond in de AB. Strak gespeeld, veel speelplezier, stevig tempo, de vaart er steeds in, charismatische frontmannen, een gevarieerde set overgoten met rockabillygitaren,...

Wat wilde, gedegenereerde rock'n'roll betrof, moest het combo echter zijn meerdere erkennen in de waanzinnige one-man-band Bloodshot Bill. Eindelijk eens een voorprogramma dat er toe deed. Een waardig erfgenaam van Hasil Adkins.

Bloodshot Bill - Lickin' the bowl

Duane Eddy : "Rebel Rouser"

Cooler dan dit, ken ik het niet.

The Defibulators

Alweer een heerlijk groepje ontdekt in de Kriekelaar.

Horror

Binnenkort op Rock Herk: The Horrors. Straf nieuw album trouwens.

ACR @ AB 10-04-2009

Druk druk druk... en dus nog geen tijd gehad om bovenstaand filmpje van A Certain Ratio in de AB te posten. Niets wereldschokkends maar 't was wel hartverwarmend om even te worden teruggeflitst naar de tijd van de punkfunk uit het begin van de jaren 80. (De tijd van Bush Tetras, Liquid Liquid, Medium Medium, Pig Bag,...)

Further on up the road

Tijdens de voorstelling van "The Broken Circle Breakdown" afgelopen vrijdag was er één lied dat mij in het bijzonder geraakt had. Groot was mijn ontzetting toen bleek dat dit nummer van -yekkie- Bruce Springsteen was... Ik heb de gewoonte om ver uit de buurt van het oeuvre van "The Boss"te blijven. Moest ik nu toch toegeven dat Springsteen eigenlijk geweldig is? Waarom had dit nummer trouwens zou vertrouwd in de oren geklonken?

Youtube bracht de opheldering: Johnnie Cash nam een countryversie van dit lied op.

Vergelijk ze met Bruces origineel en trek zelf uw conclusie...

Liar, liar

Lang geleden dat ik nog zo'n opwindend stuk garagerock uit de 60s ontdekte. Onbegrijpelijk eigenlijk dat ik deze song van the Casteways pas nu ontdek. Debbie Harry maakte er immers ooit een behoorlijke coverversie van.

R.I.P. Lux Interior

De zanger van The Cramps overleed zopas aan hartproblemen.

The Wildcards @ Nekkersdal

"Wat doet gij hier op een bluesoptreden?" vroeg men mij gisterenavond. Wel, die Wildcards brachtten straffe rockabilly, swingende jump and jive, opgefokte jazz en calypsosongs. Vooral hun adapties van "Caravan", "Saint James Infirmary" en "Hell" maakten indruk. En dan zit ik met plezier bluesnummertje uit.

Screamin' Jay Hawkins "I Put A Spell On You"

Volgens de legende schreef Screamin' Jay dit liedje toen zijn vrouw hem had verlaten. 'The spell' bleek trouwens prima te werken: de single was amper uitgebracht of daar kwam mevrouw Hawkins al terug bij haar brulboei. 'I put a spell on you' had er volgens haar echter niets mee te maken. Het B-kantje van dat plaatje, ja, dat had haar onweerstaanbaar ontroerd...

The Collins Kids

Kinderen en de showbizz, da's al te vaak een dubieuze combinatie. Maar 't hoeft niet altijd kommer en kwel of "Eurosong for Kids" te zijn. Einde jaren vijftig waren er The Collins Kids. Lorrie Collins was één van de eerste rockabilly-zangeressen. Broertje Larry was een showbeest met een wild rockende gitaar.

En of dat ze konden rocken, Larry & Lorrie. Zie ook:
- Blue Moon Of Kentucky
- Great Balls Of Fire
- Rock Boppin' Baby
- Shake, Rattle & Roll
- Let's Have A Party

Captain Beefheart & His Magic Band: "Sure 'nuff 'n Yes I do"

1968. Captain Beefheart & His Magic Band spelen op het strand van Cannes. Magic, dus.

Wie meer wil, kijkt ook naar de versie van "Electricity".

Runnin' Wild @ Chans'Art 20/09/08

De headliners van het artiestenparcours in de Lakensestraat, Runnin' Wild, bewezen meer in petto te hebben dan aanstekelijke rockabilly. Country met "Cocaïne Blues", Jazz met "St. James Infirmary", Zigeunerswing met "Oczi Cziorneje",... Deze groep heeft een goede neus voor frisse covers. Heerlijke show!

Oczi Cziorneje


Cocaïne Blues

Daddy's Darlings @ Brockxl 2008

Op het Brockxl-festival stond er dit jaar niet enkel Rock'n'Roll of Rockabilly op het programma. Met Daddy's Darlings & The Big Bang Boys herleefden de swing en jive uit de jaren '40. Klasse muzikanten, een gevarieerde setlist en bovenal drie showgrieten met een assortiment buitenissige podiumkledij.

Okay, let's talk about magic

Natuurlijk is ambient strontvervelend... En noise zijn we ondertussen ook al wel ontgroeid... Maar plots zijn er dan deze knapen...

Pushing Too Hard - The Seeds

Na het zien van onderstaand clipje, klinkt "Pushing Too Hard" helaas nooit meer hetzelfde.

No Future For Lokeren

In de pers was er de laatste dagen al van alles te lezen over de Punkavond (The Kids, The Buzzcocks, The New York Dolls & The Sex Pistols) zaterdag jl. op de Lokerse Feesten.

Er was echter nergens te lezen:

- dat er een belachelijk lange wachttijd was aan de ingang (Pakweg de duur van een optreden van The Kids)

- dat er een belachelijk lange wachttijd was om aan bonnetjes te geraken (Pakweg de duur van de helft van een optreden van the Buzzcocks)

Voor de rest kon deze zuurpruim er wel van genieten, hoor. Onder meer van de sexy jeans van David Johanson (zie hierboven). En ja, de tijd dat de Sex Pistols een gevaarlijke groep was, ligt dertig jaar achter ons maar hun optreden was wel strak gespeeld en "in your face". Werd de legende nu besmeurd? In de moshpit bleven zulke vragen niet lang overeind.

Sex Pistols Moshpit

Artists the Cramps thaught us

Cactusfestival, Rock Zottegem, Werchter Boutique, Blues Peer, Bospop,... Aan festivals geen gebrek afgelopen weekend. Toch was de keuze wat mij betreft niet echt moeilijk: in Gierle bood het Sjockfestival wilde, ongetemde rock'n'roll en fikse brok nostalgisch entertainment. Bovendien stonden er 2 acts op het programma die ik absoluut wou zien.

Op zaterdag overtuigden de peetvaders van de garagepunk, The Sonics, dat hun sound nog niets aan kracht had ingeboet. En al ging het er op het podium niet meer zo beweeglijk aan toe (de glorieperiode van de groep situeerde zich midden jaren '60), de songs klonken nog zo verpletterend dat er voor het podium in een mum van tijd een enorme moshpit ontstond. Neen, schokvrije filmpjes maken, zat er daar niet echt in...

Sonics moshpit

Ook de zeventigjarige Wanda Jackson mag nog lang niet met pensioen. Zondagavond besloot de First Lady Of Rockabilly het festival. Van zodra ze haar keel opentrok, was het Rock 'n' Rollfeestje vertrokken. Haar ruwe, ongepolijste stemgeluid gaat nog even goed door merg en been als vijftig jaar geleden. "Fujijama Mama", "I Gotta Know", "The Funnel Of Love", "Let's Have A Party",... Dit was genieten. Ook voor de glunderende Seatsniffers die Wanda begeleidden.

Wanda Jackson: "Mean Mean Man"