Viva Toto!

Toto La Momposina is één van mijn muzikale helden. Ik koester vooral de laatste keer toen ik deze Colombiaanse ster zag en ze samen met dochter en kleindochter voor kippenvel zorgde tijdens het lied "Rosa". Hierboven een trailer voor een film over Toto, haar familie en hun strijd om de traditionele Cumbia te bewaren.

Cuban Maestro's

Vorig weekend pikte ik op het Afro Caribbean Festival in Bredene enkele fijne optredens mee (het soukousfeestje van Dr Sakis, de frisse raï van Cheba Maria,..). Vooral de son van het Cubaanse instituut Sierra Maestra wist (nog steeds) te bekoren.

Sierra Maestra - Semilla De Caña Brava

Pistolera @ Sfinks 2008

Verwacht van mij maar geen objectief verslag van het optreden van Pistolera op Sfinks. Sinds hun overrompelende passage vorig jaar in de Kriekelaar ben ik een vastberaden fan. Zondag was het alleszins leuk om te zien dat de groep ook op een groot podium overeind bleef en de concerttent vlotjes aan het swingen kreeg. In de set zaten trouwens enkele aanstekelijke nieuwe nummers zoals onderstaand "Policia".

Pistolera: "Policia"

En Este Camino

Het is nog wachten tot augustus voor het nieuwe album van Pistolera. Op hun myspace-pagina zijn er echter al enkele van de nieuwe songs te beluisteren. Trouwens eind juli kunnen we al eens horen hoe die liedjes live klinken: op 27 juli staat de groep op het Sfinksfestival.

Cordero

Ani Cordero, de drumster van Pistolera, heeft nog een eigen groep.

Cordero: "Vamos Nenas"

Arriba Pistolera

Eén van de beste concerten die ik in 2007 zag, was Pistolera in de Kriekelaar. Fijn nieuws: deze lente komt hun tweede album "En Este Camino" uit en starten ze een wereldtour. Can't wait!

Rodrigo Y Gabriela: "Tamacun"

Zonder woorden. Maar met gitaren.

Irakere : "Bacalao Con Pan"

Die groove! Die breaks! Die wahwah-gitaar! Die pulserende blazers! Nadat ik dit onstuimige nummer had ontdekt, was voor mij het hek van de dam. Als Irakere mij zo van mijn sokken kon blazen dan moest ik dringend meer van dat Latin-spul ontdekken.

Andy Palacio & The Garifuna Collective

De organisatoren van Couleur Café kloegen er over toen ze onder vuur lagen voor hun weinig avontuurlijke affiche: ze waren genoodzaakt om steeds maar dezelfde artiesten op te voeren want er gebeurt al een poos niet meer zo veel in de wereldmuziek.

Voor Andy Palacio staan de sterren echter gunstig om de sprong naar het grote publiek te maken. De kans dat hij bij zijn volgende passage in België nog het Molièrezaaltje aandoet, is vrij klein. Met zijn laatste plaat "Wàtina" brengt Palacio een ode aan zijn roots, de Garifuna-cultuur. Haar tradities leven enkel nog voort onder afstammelingen van zwarte slaven die zich eind achttiende eeuw, na een schipbreuk te hebben overleefd, over de kuststreek van Guatemala, Honduras, Nicaragua en Belize verspreidden.

Het is moeilijk onberoerd te blijven voor de Afro-Caribische mix die het Garifuna Collective voorschotelt. In een mum van tijd ging de hele zaal voor de bijl. Tussen de dansjes door waren er enkele ingetogen nummers. Hierbij mochten ook de vrouwelijke backings schitteren (zoals hieronder Sofia Blanco). Het volgende album van het Garifuna Collective zal trouwens volledig worden opgebouwd rond vrouwelijke zangeressen. Alweer iets om naar uit te kijken.

La Bruja

Salma Hayek wordt gecoacht bij het inzingen van "La Bruja", een Mexicaanse traditional, voor de soundtrack van de film "Frida".

Caetano Veloso in Brussel

Caetano Veloso speelde gisterenavond voor een uitverkochte AB. Een overtuigend optreden:

• Een erg gevarieerde set (van zwoele bossa nova over psychedelische chansons tot strakke rock);
• Een enorm, loepzuiver stembereik;
• Een straffe maar piepjonge en bedeesde begeleidingsband;
• En een liedje voor Leon:

Go! Go! Go, Paco! Go!

Paco De Lucia toont even aan hoe relatief het concept "gitaar spelen" is. Let ondertussen ook op het ondersteunend getik van zijn voet. Olé!

Pancho Amat

In het kader van het festival "Son Cubano" stond de Cubaanse tresvirtuoos Pancho Amat op de planken van het Molièretheater.

Wereldbal

Mijn fotoapparaatje was gisteren niet erg in vorm tijdens het Wereldbal in St Joris. Op het bovenste prentje kunnen desalniettemin de frontmensen van de groep Sonbacan ontwaard worden. Deze band stond garant voor een flinke schep strake salsa. Klassiekers als "La Camisa Negra" werden afgewisseld met latinoversies van Vlaamsche standards als "Ik wil de wereld zien" of "Vlaanderen boven". Met veel overgave zette het publiek de vooraf aangeleerde pasjes op de dansvloer neer.

Daarna kwam Dieudos Makwanzi met zijn groep "Juke Box African" de sfeer nog wat verder oppoken met afroclassics: "Zouké zouké", "Africa Mokili Mobimba",... Zachtjes wiegden onze heupen tot een gemene hongerklop ons richting pitakraam dreef.

Zin in kippenvel?

David Hidalgo en Cesar Rosas van Los Lobos gingen in 1998 nog eens op zoek naar hun chicano-roots. Het gevolg was het hobbyclubje "Los Super Seven". Samen met ander goed volk (Flaco Jimenez, Freddy Fender, Rick Trevino,...) grasduinden ze in de Mexicaanse muziekcatalogus. Absolute hoogtepunt van het eerste album: "La sirena" door David Hidalgo. Kippenvelmuziek...

Octavio Meso

Octavio Mesa was de koning van de Guasca, de populaire muziek van zijn geboortestreek (Medellin, Colombia). Alhoewel hij meer dan duizend nummers componeerde en daarbij de nodige vuilbekkerij niet schuwde, zou hij pas helemaal op het einde van zijn leven van de grote bekendheid mogen proeven. Colombia's superster Juanes bracht Mesa onder het voetlicht door hem herhaaldelijk te eren als zijn grote voorbeeld. Zijn megahit "La camisa negra" was rechtstreeks geïnspireerd op werk van Octavio Mesa. Op 12 maart 2007 overleed de oude knar aan een hartaanval.

Victor Jara : "Te Recuerdo Amanda"

Victor Jara was zo een beetje de Chileense Bob Dylan. Een poëet en protestzanger die een sleutelrol speelde bij het elan dat de Chileense cultuur eind jaren '60 kende. Zijn grote doorbraak kwam er toen hij in 1969 samen met de groep Quilapayùn het Eerste Festival van het Nieuwe Chileense Lied won in het Estadio Chile. Vier jaar later zou hij in datzelfde Estadio Chile minder prettige tijden kennen. Gruwelijk gefolterd - de handen verbrijzeld - werd hij één van de eerste slachtoffers van de staatsgreep van Pinochet.

Als eerbetoon werd een paar jaar geleden het Estadio Chile omgedoopt tot Estadio Victor Jara. Hollywood plant een biografische film...

Ik herinner me, Amanda, hoe je door de natte straten
naar de fabriek holde waar Manuel werkte.
Met je brede glimlach en de regen in je haar;
niets anders telde; je zou hem zien
Vijf minuten, meer niet, je hele leven in vijf minuten.
De sirene loeit, het werk moet hervat.
En waar je loopt, verlicht je alles
In vijf minuten ben je opengebloeid.

En hij trok naar de bergen ten strijde.
hij had nog nooit een vlieg kwaad gedaan
en in vijf minuten was alles voorbij.
De sirene loeit, het werk moet hervat.
Velen zullen niet meer terugkeren
en één van hen is Manuel.

Viva Pistolera!

Bij toeval belandde ik in mei op een optreden van Pistolera in een afgeladen Kriekelaar. Wel, ze hebben mij daar van mijn sokken geblazen. Deze chicano's brachten hun latinomix (ranchero, cumbia,..) met een onvervalste indierockattitude. Een optreden om in te lijsten: swingende songs, straffe madammen, stuwende bassist, militante teksten, ontwapenende sfeer,... alles was er. Een avond die ik koester. Blijkbaar denken de Pistolera's daar ook zo over. Wat zag ik daarnet op hun website? Een foto van het publiek van de Kriekelaar en een videofilmpje (from behind) van dit optreden.
We want more! En in afwachting hun laatste single Cazador:

Classic Clip 4 : Carmen Miranda : "Tico Tico"

Carmen Miranda zette niet zomaar voor de lol een fruitkorf op haar hoofd. Ze was een stumperdje van ocharme 1m52 hoog. Maar kijk, samen met haar plateausandalen en haar felkleurige gewaden maakten die vruchtenmanden dat zij van het scherm spatte, larger than life. De inspiratie voor haar uitdossing had ze in de populaire wijken gevonden. Daar ontdekte ze ook de Samba. Zij werd een pionier die die muziek uit de zwarte favela's haalde. Tegen het eind van de jaren 30 was ze een absolute ster in Brazilië. En dus wenkte het buitenland. Hollywood. In de Verenigde Staten was het succes overweldigend . Zij werd het icoon van het tropicalisme. Tegen 1945 was ze de best betaalde vrouw van de USA. Niet dat men daar in Brazilië onvoorwaardelijk trots op was. Men beschuldigde Carmen Miranda ervan haar cultuur belachelijk te maken en een fout beeld van haar land naar buiten te brengen. "The Brazilian Bombshell" kon daar niet mee lachen. Ze zong "Disseram Que Voltei Americanizada" ("Ze zeggen dat ik als een Amerikaanse terugkwam") en 14 jaar lang zette ze geen voet meer op Braziliaanse bodem. Was ze enkel nog maar een exotische karikatuur? Die kritiek vrat aan haar maar tegelijk bracht ze uitdagend "Bananas is my business". Ze kende een einde een flamboyante showbizzster waardig: In 1955 kreeg ze een hartaanval tijdens een dansnummer voor een televisieshow. Ze werd teruggevlogen naar Brazilië. Het land was in nationale rouw toen een half miljoen mensen meeliepen in haar begrafenisstoet.