De trailer is beter dan de film

Ik had erg naar deze film uitgekeken: "Control", de film van Anton Corbijn over Ian Curtis, de zanger van Joy Division. De voortekens waren goed: knappe trailer, prima ontvangst op het festival van Cannes en veel persaandacht. En het is waar: de fotografie is prachtig, de muziek geweldig, de vertolking van de hoofdrolspeler verbluffend. Maar dat maakt nog geen goede film. Daarvoor weet deze prent veel te weinig inleving bij de toeschouwer los te weken. Soms vond ik het zelfs ronduit vervelend (die laatste scene in het echtelijke huis, die bleef maar aanslepen). Blijft nog de vraag waarom de acteurs Joy Division even moeten naspelen? Toch maar beter het echte spul:

New Dawn Fades (live)

"Het rode gevaar" - André Fontaine

André Fontaine was van 1947 tot 1991 verbonden aan Le Monde, eerst als redacteur buitenland dan als hoofdredacteur en uiteindelijk als uitgever. Dit boek is de synthese van zijn journalistieke loopbaan. De geschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw werd immers volledig bepaald door de strijd tussen het communistische en het kapitalistische machtsblok. Alle belangrijke internationale gebeurtenissen uit de naoorlogse periode werden door dit kader getekend. Fontaine schetst op genuanceerde wijze deze strijd tussen Oost en West.

Het is intussen meer dan 15 jaar geleden dat de muur van Berlijn gesloopt werd. De wereld was voor mij tot dan toe altijd keurig opgedeeld in de goeden (wij) en de slechten (de communisten). Ik kon mij eigenlijk amper voorstellen dat dat ooit anders was geweest. Laat staan dat dat anders zou worden.

Dit boek maakt duidelijk hoezeer wat toen overkwam als een vast, statisch gegeven eigenlijk onderhuids voortdurend in beweging was. Het wordt ook duidelijk dat personen een invloed kunnen hebben op de gang van de geschiedenis maar dat uiteindelijk bepaalde gebeurtenissen zoals de -uiteindelijke- ondergang van het sovjetrijk onontkoombaar zijn.

Het rode gevaar - De geschiedenis van de koude oorlog
André Fontaine
Radio 1 / Knack Bibliotheek
Roularta Books 2007
ISBN 978 90 5466 905 0
509 pag.

Wonderbra

Ik zag de Patat

Niets zo moeilijk als een vlotte reclameslogan vertalen. Soms loopt het dan ook falikant af. Moronland stelde een top 13 samen van de beroerdste sloganvertalingen.

Mijn persoonlijke top 3:

1. American Airlines gaf aan hun slogan "Fly in leather" de Spaanse vertaling "vuela en cuero" (wat zoveel betekent als "Vlieg naakt")
2. De scandinavische stofzuigerfabrikant Electrolux dacht de Amerikaanse markt te veroveren met de sloagen "Nothing Sucks like an Electrolux"
3. Ter gelegenheid van het Pausbezoek liet een Amerikaan een t-shirt drukken voor het Spaanstalig publiek. Helaas lazen die niet "Ik zag de Paus" ("el Papa") maar "Ik zag de Patat" (la Papa)

King Sunny Adé : "Synchro System"

King Sunny Adé is weldegelijk een koning: de koning van de Juju-muziek. Die funky dansmuziek maakte van hem in Nigeria een absolute superster.

Ook Island Records had er wel oren naar. Begin jaren '80 tekenden ze King Sunny Adé als opvolger voor de overleden Bob Marley, hopend dat de Nigeriaan hun een gelijkaardig succes zou brengen. Juju is echter geen reggae. Tegen 1984 was het al duidelijk dat het grote Europese publiek het niet lustte: de ritmes waren te complex, de melodieën veel te gelaagd en dan wou die Sunny Adé ook nog niet te veel in het Engels zingen. Tot zover Island Records.

Voor King Sunny niet gelaten. Tussendoor werd hij immers een machtig ondernemer (olie, mijnen, nachtclubs, filmproductie, platenmaatschappij,...). Hij bleef er wel over waken om minstens 70% van z'n tijd met muziek bezig te zijn. En dus is het maken van platen en optreden nooit gestopt.

Gelukkig maar. Als ik geen zin heb in "Could You Be Loved?" (van Bob Marley), krijg je mij wel met deze "Synchro System" de dansvloer op...

Tsjechië, Vakantieland

Anders reizen? Misschien een bezoekje aan het knekelhuis van Sedlec in Tsjechië? Het omliggende kerkhof was zo populair dat er steeds maar plaats moest worden gemaakt voor nieuwe graven. De beenderen van verlaten graven werden bij elkaar gebracht in de crypte. Tegen het begin van de 19de eeuw was dit opgelopen tot de overblijfselen van 40.000 mensen. Decoratiemateriaal genoeg om een knutselende houtbewerker zijn creativiteit de vrije loop te laten. Blikvangers werden het wapenschild van de plaatselijke adelijke familie en een kandelaar in elkaar gepuzzeld uit alle beenderen van het menselijk lichaam.

Voor meer foto's: hier, hier en hier

Caetano Veloso in Brussel

Caetano Veloso speelde gisterenavond voor een uitverkochte AB. Een overtuigend optreden:

• Een erg gevarieerde set (van zwoele bossa nova over psychedelische chansons tot strakke rock);
• Een enorm, loepzuiver stembereik;
• Een straffe maar piepjonge en bedeesde begeleidingsband;
• En een liedje voor Leon:

60 jaar Nero

uit "de pax apostel" (1958)

"Nero is 60," juichen ze vandaag bij De Standaard. Da's wel leuk maar ondertussen ook wat triest. Nero verschijnt intussen immers al vijf jaar niet meer in de krant. Dit dagbladverschijnsel behoort stilaan tot een ander tijdperk, toen strips er écht toe deden en een beslissend wapen waren in de concurrentieslag tussen de kranten.

Eind jaren '40, had Willy Vandersteen met het succes van Suske en Wiske aangetoond dat een beeldverhaal een grote impact kon hebben op het aantal abonnees van een krant. De andere uitgevers zagen dit met lede ogen aan en waren al snel bereid om flink in de buidel te tasten om ook met zo'n strip te kunnen uitpakken. Marc Sleen ging daar graag op in.

"Nero werd een groot succes in Vlaanderen. De figuren waren antihelden met zeer herkenbare menselijke gebreken en de situaties waren vaak erg absurd en kolderachtig. Marc Sleen verwees ook veel naar de actualiteit en gebruikte zelfs gebeurtenissen die op dat moment in het nieuws waren in zijn scenario's."(Wikipedia)

Nero verscheen onafgebroken in de krant van 1947 tot 2002, dat is 55 jaar lang.

't Begon met een oorbel...

Het schijnt nochthans voor de rest een hele toffe kerel te zijn.

Voor meer body modification zie Art.Comongate.

Classic Clip 9 : Peggy Lee : "Why don't You Do Right?"

"By reducing how much she gives her listeners, she increases how much they get."

Peggy Lee had al snel gemerkt dat het zinloos was om zich te meten met het rumoer van het publiek in een nachtclub. Pas toen ze wat stiller ging zingen, begon men echt naar haar te luisteren. Die zachte, coole manier van zingen werd haar handelsmerk.

Begin jaren '40 kwam haar carrière in een stroomversnelling toen Benny Goodman haar in zijn orkest opnam. Peggy werd echter smoorverliefd op de gitarist, Dave Barbour. Goodman had strikte regels voor zijn muzikanten: wie niet van de zangeresjes af kon blijven, vloog eruit. Dus toen Peggy en Dave trouwden, konden ze gaan. Nu, ze brachten het er niet slecht van af. Samen maakten ze klassiekers als "I Don't Know Enough About You", "It's a Good Day" en deze "Why don't you do right?".

Later zouden Peggy Lee en Benny Goodman nog samenwerken. Maar Goodman was een konsekwent man: van zijn regel afwijken, daar was geen sprake van. Dave mocht niet meer meedoen.