Classic Clip 7 : Marlène Dietrich : "Quand l'amour meurt"

Haar doorbraakfilm, "Der Blaue Engel", liet er geen twijfel over bestaan: Geen man was veilig voor Marlène Dietrich. Welke kerel kon onverschillig blijven voor de aantrekkingskracht van de Pruisische schone? Was het trouwens niet fascinerend hoe ze die sukkel van een tegenspeler (Emil Jannings) schaamteloos in het verderf stortte? Het was vooral hoogst onfatsoenlijk, raasden nogal wat critici. Zedenverwildering!

Als een volleerde schockrocker ging Dietrich in haar volgende film, "Morocco", nog een stapje verder. Ze verscheen uitdagend in een mannenpak. En om alle twijfel weg te nemen, kuste ze -als toetje- een andere vrouw vol op de mond. Zulk androgyn gedoe werd begin jaren '30 maar matig geapprecieerd door de filmkeuring. Maar Dietrich, die de scene trouwens zelf had voorgesteld, bedacht ook een list om het de censoren moeilijk te maken. Het trukje met de bloem: Vooraleer de vrouw te kussen, neemt ze een bloem van haar aan. Later geeft ze die aan Gary Cooper. Als men de schaar zou zetten in de befaamde zoen, zou die bloem uit het niets verschijnen.

Niemand was nog veilig voor Marlène Dietrich: geen man, geen vrouw zelfs niet de filmkeuring.

Uit de film "Morocco" van Josef von Sternberg (1930)

De onweerstaanbare Dietrich? Kijk ook eens naar deze scene uit Shangai Express.

Peintre Moke

In het werk van Peintre Moke (1950-2001) staat het alledaagse leven in Kinshasa centraal. Burenruzies, nachtelijke feesten, het openbaar vervoer, ceremonies, barscenes,... Moke serveert de Congolese maatschappij op zoetzure wijze.

"Moke signe le plus souvent « peintre Moke », ce qui montre que pour lui, la peinture est un métier. À part Cheri Samba, qu, lui, a fait école, aucun peintre populaire à Kinshasa n’a connu une carrière comparable, ni atteint une telle adhésion du public ; elle peut être comparée à celle que connaissent certaines figures de la musique congolaise."

Joe Matt: "Spent"

Tijd voor wat plaatsvervangende schaamte! De autobiografische strips van Joe Matt mogen immers steevast geklasseerd onder de rubriek 'Genant'. Ook met zijn nieuwste boek "Spent" is er geen beterschap: het handelt over zijn pornoverslaving. Genant. Maar vaak ook hilarisch. Liefhebbers van neurotische gedachtenwissels worden door deze Amerikaan zelden ontchoogeld.
Een Joe Matt-fan kan echter wel best over een meer dan gemiddelde dosis geduld beschikken. Het tergend trage ritme waarmee hij zijn strips uitbrengt, is er de laatste jaren immers enkel maar op achteruit gegaan. Als een slak die volledig tot stilstand komt. Voor dit boek heeft Joe Matt maar liefst acht jaar nodig gehad.

Meet the original antihero Joe Matt: a master of a domain that includes over twenty-three self-edited eight-hour-long videotapes of bootlegged pornography; a penny-pincher who never fails to make a dime off his friends; a chronic masturbator who doesn't understand why he never has a girlfriend; an obsessive collector frantically searching for the toys of his childhood; a callous son who throws out every gift his mother gives him; a man so lazy that he urinates in a bottle rather than walk to the bathroom. Everyone and everything is fodder for Matt's autobiographical comics, and his biggest target for ridicule is himself. SPENT collects the story originally serialized in issues #11 - 14 of his infamous comic book series, Peepshow.

Klik hier voor een preview uit het album SPENT.
Zie ook: de blog van Joe Matt op Myspace

Spent
Joe Matt
Drawn and quarterly 2007
isbn 9781897299111
120 pag.

Back to Retro

Tekenfilms en design uit de jaren '50 en '60 overgoten met een saus van punk en anarchy: Ook illustrator Tim Biskup kijkt met plezier achterom. "Tim's career in animation led him through nearly every studio in Southern California where he honed his craft as a draftsman and technical painter. Emerging from the studio system around the beginning of the millennium, he attacked the fine art world with a constant stream of original artwork, limited edition prints, vinyl figures, sculptures and tee shirts"

The return of Bad Brains

Ergens midden jaren '80 speelden Bad Brains in 't STUK in Leuven. Ik zat toen enkele straten verder op kot maar om één of andere duistere reden ben ik niet naar dat optreden gaan kijken. Spijt en wroeging waren jarenlang mijn deel.

Maar verlossing is nu eindelijk in zicht. Vanmiddag zag ik een aankondiging: Bad Brains komen op zondag 14 oktober naar de Hallen van Schaarbeek! Terug in de originele bezetting! Ze stellen bovendien -na 12 jaar stilte- een nieuw album voor! Die cd werd geproduced door hun vriend en fan Adam 'MCA' Yauch van the Beastie Boys!

De ene helft van mijn brein tintelt van al dat opwindend nieuws en smacht naar die cd en dat optreden. De andere helft is op zijn hoede. Zo'n reunieconcert, dat kan toch alleen maar tegenvallen? Tsja, zo legendarisch als hun concerten in 1979 in de CBGB wordt het natuurlijk nooit meer. Maar gelukkig is er nu Youtube om ons terug te flitsen.

Octavio Meso

Octavio Mesa was de koning van de Guasca, de populaire muziek van zijn geboortestreek (Medellin, Colombia). Alhoewel hij meer dan duizend nummers componeerde en daarbij de nodige vuilbekkerij niet schuwde, zou hij pas helemaal op het einde van zijn leven van de grote bekendheid mogen proeven. Colombia's superster Juanes bracht Mesa onder het voetlicht door hem herhaaldelijk te eren als zijn grote voorbeeld. Zijn megahit "La camisa negra" was rechtstreeks geïnspireerd op werk van Octavio Mesa. Op 12 maart 2007 overleed de oude knar aan een hartaanval.

Hilton Paris

"Hoogtepunt" van een weekendje Parijs: bij toeval stuiten op Hilton Paris. En bovendien liep er nog mooi volk rond.

Pine Box Boys

Zingt men het overtuigendst over de dingen die nauw aan het hart liggen? En wat zegt dat dan over The Pine Box Boys? Bij hen komt er niet veel anders uit dan moord en doodslag en lijkenneukerij. Hun "looks" hebben ze mee. Als men voor Deadwood nog wat doodgravers dient te casten, is men bij dit onheilspellend gezelschap aan het goede adres.

Dinsdagavond brachten zij hun murderballads en horrorbilly ongecensureerd in De Kriekelaar. Bij de aanvang van het concert moesten ze het echter met een belabberd geluid stellen. Toen de geluidstechnieker er uiteindelijk in slaagde een beluisterbare mix in elkaar te draaien, volgde er een aaneenschakeling van ijzersterke songs. "Stab", "Mr. Skeleton", "More Pride Than Priors",... liedjes met melodieën die dadelijk in de buis van Eustachius vastkoeken. En ook de teksten konden boeien. "The next song is about marrying a 15 year old girl..." Jaja, ze hadden wel wat te vertellen, die Pine Box Boys.

Na het optreden, gingen ze op het pleintje voor het café gewoon door in een jamsessie met de muzikanten van hun voorprogramma, The Moonshine Playboys. "I Saw The Light", "In The Pines",... de countryklassiekers volgden zich in sneltreintempo op. Net als de Duvels. Toen ze zich al lallend aan "The Ring Of Fire" vergrepen, besloot ik maar naar huis te gaan. Als fan.

Een film als een pin-up

Nog maar eens een Bettie Page-lookalike? In "The Notorious Bettie Page" mag Gretchen Mol de honneurs waarnemen. Met verve zet ze het plattelandsmeisje uit Nashville, Tenessee neer. De joy-de-vivre waarmee Betty Page het ikoon van de fifties-pornografie werd, spat van het scherm. Aan de styling van de film werd duidelijk enorm veel aandacht geschonken. Door kleine details in kostuums en decor worden de jaren '50 overtuigend neergezet. De contrastrijke fotografie herinnert aan de hoogdagen van de zwartwitfilm. Voor sommige scenes kiest regisseur Mary Harron er echter voor om met felkleurige shots de illusie van een Technicolor super-8 film op te wekken.
Alle vormelijke inspanningen ten spijt, kan de verhaallijn van deze film echter niet erg boeien. Ligt het aan het Bettty's levensverhaal? Was dat dan te banaal om 90 minuten lang te boeien? Mary Harrons vlakke vertelstijl weet lang niet het onderste uit de kan te halen. Kortom, een film als een stereotype pin-up. Ziet er geweldig uit maar veel diepgang moet er niet verwacht worden.

Back To The Expo II

Betty Page-lookalikes (inclusief pettycoats), Elvisimitatoren, vetkuiven, bakkebaarden, Pink Ladies, ... Het BrockXL-festival leek soms wel een rock 'n' rollpastiche van John Waters. Meer fifties dan de jaren vijftig zelf ooit geweest zijn. Geen beter decor om een potje onversneden Rock 'n' Roll te consumeren. The Seatsniffers brachten het sober, strak en efficiënt. Ideale muziek trouwens om te gaan cruisen met één van de geëtaleerde chroombakken.