Classic Clip 10: Esma Redzepova: "Caje Sukarija"

In 1957 won Esma Redzepova als prille tiener een zangwedstrijd van Radio Skopje. Componist en accordeonist Stevo Teodosievski had dadelijk haar grote talent in het snuitje en nam haar mee op toernee. 40 jaar lang - tot zijn dood in 1997 - zouden ze samen door de wereld trekken met Macedonische en vooral Romamuziek. Ze brachten in de eerste plaats eigen composities. Het populairste nummer van haar repertoire, "Caje Sukarija" (*), zou ze op twaalfjarige leeftijd hebben geschreven. Op 64-jarige leeftijd weet de onbetwiste Zigeunerkonigin nog steeds haar toeschouwers te beroeren. De pas verschenen film "Gypsy Caravan" toont haar samen met 5 andere Roma muziekacts op toernee door de USA.

Deze zangeres maakt trouwens niet enkel indruk met haar muziek en stem. Ze leverde zoveel inspanningen op humanitair vlak dat ze reeds tweemaal werd voorgedragen voor de Nobelprijs voor vrede. Vooral het feit dat ze 47 (lees: zevenenveertig) kinderen adopteerde, spreekt tot de verbeelding.

(*) Dit nummer werd onlangs gebruikt voor de soundtrack van de film Borat. Zonder de toestemming van Esma Redzepova die hier momenteel de filmproducers voor vervolgt.

Darwin was right

Een filmpje dat al een eeuwigheid circuleert. Maar het blijft wel een overtuigend bewijs: Man comes from ape.

Aya de Yopougon - deel 3

Schrijfster Marguerite Abouet groeide op in Ivoorkust tijdens de jaren '70. Oorlog, aids, hongersnood en die andere Afrikaanse stereotiepen waren nog ver weg. Er was werk, de ziekenhuizen waren degelijke uitgerust en voor de kinderen was er schoolplicht. Met de reeks "Aya de Yopougon" vertelt zij over de onbezorgde tijd waarin ze opgroeide.

Vorig jaar werd deze strip op het festival van Angoulème terecht bekroond als beste nieuwkomer. Alles zit goed bij "Aya de Yopougon": de expressieve tekeningen van Clément Obrerie, de kleurrijke en levensechte personnages, de sappige dialogen, de humor waarmee er ook ernstige onderwerpen worden aangesneden,...

Ondertussen zijn we al aan het derde deel toe en het wordt er alleen maar beter op. De auteurs willen een eerlijk beeld van Afrika schetsen en gaan daarbij -nog meer dan in de vorige delen- geen moeilijk onderwerp uit de weg (Polygamie, dromen van het westen, business à l'Africaine, rijk versus arm, homo zijn in Afrika,..)

Het loont trouwens de moeite om deze strip in het Frans te lezen. De succulente dialogen zijn doorspekt met allerlei Afrikaanse gezegdes en uitdrukkingen die verloren zouden gaan in de vertaling. Een voorbeeld: "Les fesses ont beau grossir, elles n'étouffent pas l'anus" ("Iemand mag dan nog zo groot en sterk zijn, hij zal steeds een zwakke plek hebben.")

Aya de Yopougon volume 3

Marguerite Abouet & Clément Oubrerie

Gllimard - Collection Bayou

ISBN: 978-2-07-061543-8

Go Home!

De meeste Traktor T-shirts zijn redelijk plat maar deze vind ik wel iets hebben.

De ijskast

De sketchkes van Gaston en Leo kwamen in de jaren '70 op tv tijdens "Hallo met Henk". Een showprogramma op de BRT met übercreep Henk Van Montfoort. Veel van die shows zou de test der tijd niet doorstaan. Maar dit wel.

Debbie danst de pogo

De legende wil dat het Sid Vicious was die de pogo creëerde. Debbie Harry van Blondie corrigeert deze mythe. Een heerlijk filmpje uit 1978.

Ray Caesar

17 jaren werken in het Art and Photography Department van het Hospital For Sick Children in Toronto heeft zijn sporen nagelaten. Nog steeds wordt Ray Caesar opgejaagd door de minder prettige zaken die hij daar documenteerde (kindermishandeling, operatieve reconstrucites,...) Onder de invloed van surrealistische schilders als Dali en Kahlo kregen ze een vertaling naar enigmatische afbeeldingen. Werken die Caesar trouwens volledig digitaal in elkaar flanst.

Hot Chocolate : "Emma"

Geen groep uit de jaren '70 werd zo onderschat als Hot Chocolate. Ze waren nochthans niet alleen één van de eerste interraciale popbands, ook muzikaal maakten ze er graag een fijne mengelmoes van. Disco meets rock meets soul meets funk meets Hendrix meets.... en dat alles met teksten die net iets intelligenter waren dan die van de doordeweekse hitparadedeun. Bovendien zorgen Errol Browns kreten na meer dan 30 jaren nog steeds voor kippenvel.

Muizen

Zoals gisteren reeds gemeld: mijn lief is naar New York. In haar bagage: 20 kilo muizen (type: zachte gom) Materiaal voor een nieuw kunstwerk van Tom Bogaert.

Een vroeger werk met muizekes:

"Hill of a Thousand Mice"

Tom Bogaert is een performance en installatie kunstenaar; zijn werk is politiek-sociaal geïnspireerd en interactief. Niettegenstaande Tom Bogaert werkt met moeilijke thema's en onderwerpen, brengt hij helderheid en humor in zijn werk." Dit werk verwijst naar een Malthusiaanse theorie die stelt dat de genocide in Rwanda het onomkoombare gevolg was van zwarte armoede en overbevolking. (site Initiatief Beeldende Kunsten VZW)

Orchestra Baobab @ Botanique 13/11/07

Vernieuwende experimenten met rap, technobeats of metalgitaren moet je niet verwachten. Na meer dan 25 jaar staat het ongewijzigd recept van Orchestra Baobab nog steeds op punt. Ook afgelopen dinsdag ging de Orangerie van de Botanique gezwind overstag voor de Senegalese melange van Latin grooves, Wolofgezangen en Afroritmes. In het begin van het optreden was er veel aandacht voor de nummers van hun nieuwe album "Made in Dakar". Naderhand sijpelden er meer oude krakkers in de set: "On verra ça", "Coumba" en natuurlijk "Bul Na Miin". De melodieuze gitaar van Barthélémy Atisso klonk zoals steeds kraakhelder. De samenzang van de vier zangers blies alles omver. Maar het was vooral tenorsaxofonist Issa Cissako die de show stal.

Wie desalniettemin eens wil horen hoe een rapversie van "Bul Na Miin" klinkt. Positive Black Soul ging ermee aan de slag. Hier kan je de track voorbeluisteren (laatste nummer).