Anatomy of a Genius

Ontwerper Saul Bass plakte zijn filmposters rechtstreeks aan in ons collectief geheugen. Zijn affiches voor West Side Story, Vertigo, Anatomy of a murder,... zijn even bekend als de legendarische films die ze aankondigen.
Op de site Saul Bass.tv kan er wat worden rondgeneuzd in het nalatenschap van de meester-designer. Bass had trouwens wel meer pijlen op zijn boog: hij ontwierp een aantal wereldbefaamde logo's (Minolta, United Airlines, AT&T), hij regisseerde zelf een documentaire "Why Man Creates" (goed voor een oscar) en hij was vooral een meester in het creëren van titelgenerieken. Bij Nothingcoming werkten ze een knap interactief overzicht uit van dit oeuvre. Voor wie dat allemaal teveel geklik is, hieronder alvast de generiek van "The Man with the Golden Arm":

"De wereld van gisteren" - Stefan Zweig

1940. De Duitse troepen marcheren triomfantelijk Parijs binnen. Stefan Zweig, één van de meest gevierde schrijvers van de Duitstalige wereld, is dan al lang op de vlucht. Voor zijn oeuvre is er immers nog maar één plaats in Nazi-Duitsland: de brandstapel. Eerst vanuit Londen dan vanuit Zuid-Amerika kijkt hij machteloos toe hoe het Nationaal-Socialisme de Europese cultuur waar hij zich zo innig mee identificeert met veel enthousiasme wegvaagt. Uitgerukt met wortel en al.

Zweig stelt zich tot doel zijn waarheid over dat ineengestorte bouwwerk over te brengen naar de volgende generatie. Zijn eigen levensverhaal dient als vertrekpunt om een wereld op te roepen die op het punt staat te verdwijnen. Afgesneden van zijn bronnenmateriaal, boeken, brieven,... kan hij hiervoor enkel beroep doen op zijn geheugen maar ... "Alles wat je vergeet uit je eigen leven, was er eigenlijk door een innerlijk instinct allang toe veroordeeld, vergeten te worden. Alleen wat ik zelf wil bewaren, kan er aanspraak op maken voor anderen bewaard te worden. Spreek en kies dus, herinneringen, in mijn plaats, en werp tenminste wat licht in het spiegelbeeld van mijn leven, voordat het in duisternis verzinkt!"

Een gedroomde gids om meer grip te krijgen op de geschiedenis van Europa. Dit boek verscheen postuum. Stefan Zweig pleegde op 22 februari 1942 samen met zijn vrouw zelfmoord. Ze wisten dat de wereld waarin ze wilden leven nooit meer zou terugkomen.

De wereld van gisteren - Herinneringen van een Europeaan

Stefan Zweig

Arbeiderspers 1990

isbn 978 90 295 6544 8

431 pag.

Vumbi's alive!

Een tijdje geleden plaatste ik bovenstaand clipje van mijn vroegere band Vumbi Vibration op mijn toenmalige blog. Ik deed dat door het filmpje eerste up te loaden naar YouTube en daar dan naar te linken vanop mijn blog. Ik vergat de hele zaak. Vandaag wou ik een ander clipje uploaden en keerde voor de eerste keer terug naar mijn YouTube-account. Ik bleek daar een bericht te hebben ontvangen met als titel "Vumbi Good Music". "My name is Vumbi I like your music." Deze boodschap bleek afkomstig van Kahanga "Master Vumbi" Dekula, een Congolese soukousgitarist die opereert vanuit Zweden. En hij kan een stukje gitaar spelen onze Vumbi, kijk maar hier, hier, hier of hieronder:

dirQUE? Simpson

Via Simpsonize Me kan je jezelf op basis van een foto laten ombouwen tot een Simpson. dirQUE? Simpson is er alvast klaar voor.

Monkey Dust

"Monkey Dust" was geen Walt Disney-product. Deze controversiële animatiereeks zoomde ongegeneerd in op de duistere kantjes van de Britse samenleving. Moordenaars, pedofielen, terroristen, wanhopige eenoudergezinnen,... niets dan goed volk in deze tekenfilmpjes. De serie stopte in 2005 toen zijn belangrijkste auteur Harry Thompson overleed.

Ik heb het vooral voor de alleenstaande vader en zijn zoontje Timmy:


En natuurlijk ook voor Clive The Liar:

Met dank aan de Konformist!

Retrotruitjes

Waren de wielertruitjes vroeger mooier? Of vind ik deze truitjes mooier gewoon omdat ze van vroeger zijn? Onmogelijk om een objectief antwoord te geven. Maar wat er ook van zij, het is fijn te snuisteren in de afdeling retrotruien van de online-shop van het Centrum 'Ronde van Vlaanderen'.

En dat het trouwens nu maar snel beter weer wordt zodat ik zelf wat kan gaan fietsen of ik begin te zagen over de koers van vroeger. Ja, over de tijd van Lucien Van Impe en Freddy Maertens en...

Visual jazz

Ook tekeningen kunnen swingen. Voor illustrator Jim Flora (1914-1998) was jazz niet enkel een muziekstijl. Bij zijn legendarische hoesontwerpen spatten de vibraties en de jive van de tekeningen. In de jaren '40 en '50 kwam hij vaak dicht bij een visuele blue note.

Flora was echter wel van meer markten thuis: hij illustreerde magazines, tekende kinderboeken,... En hij beperkte zich ook niet tot vrolijk jolijt. Sex en geweld namen vaak een prominente rol in zijn prenten.

Terug naar de Ambtenarenstad

Kafka leeft. Maar vertoefde hij ooit ergens beter dan in het Rijksadministratief Centrum, de ambtenarenstad neergekwakt in het hartje van Brussel? Er is haast langer aan deze site gebouwd dan dat er ambtenaren hebben gewerkt. Reeds voor de voltooiing van het RAC was het idee om de overheidsdiensten op één plek te centraliseren door de federalisatie van het land voorbijgestreefd. Ook de vernieuwende architectuur en het achterliggende ideeëngoed (van o.a. Le Corbusier) was tegen de afwerking hopeloos passé.

Zoveel afgebladerde illusies, daar kan mijn nostalgische ziel moeilijk aan weerstaan. De tijd om doorheen de resten van deze bureaucratische dromen te flaneren, is echter ook al voorbij. De ambtenaren zijn weg"gemuteerd" en de esplanade en omliggende gebouwen zijn afgesloten. Momenteel worden zij door de nieuwe eigenaar gerenoveerd. Grondig gerenoveerd. De Financiëntoren werd alvast met de grond gelijk gemaakt.

Geen toeval dus dat de directie Monumenten en Landschappen van het Ministerie van het Brussels Hoofdstelijk Gewest in zijn reeks boekjes "Brussel, Stad van Kunst en Geschiedenis" een nummer wijdt aan de nagedachtenis van dit modernistische complex. De aanschaf waard want er steekt zelfs een gratis DVD bij. "Herinneringen aan een verloren utopie" van Yves Cantraine biedt getuigenissen en toelichtingen maar vooral een laatste blik op binnen- en buitenkant van dit buitenmaats project.

Het Rijksadministratief Centrum

Brussel, Stad van Kunst en Geschiedenis, deel 44

Guido Jan Bral

Ministerie Brussels Hoofdstedelijk Gewest

47 pag.
5,- €

Victor Jara : "Te Recuerdo Amanda"

Victor Jara was zo een beetje de Chileense Bob Dylan. Een poëet en protestzanger die een sleutelrol speelde bij het elan dat de Chileense cultuur eind jaren '60 kende. Zijn grote doorbraak kwam er toen hij in 1969 samen met de groep Quilapayùn het Eerste Festival van het Nieuwe Chileense Lied won in het Estadio Chile. Vier jaar later zou hij in datzelfde Estadio Chile minder prettige tijden kennen. Gruwelijk gefolterd - de handen verbrijzeld - werd hij één van de eerste slachtoffers van de staatsgreep van Pinochet.

Als eerbetoon werd een paar jaar geleden het Estadio Chile omgedoopt tot Estadio Victor Jara. Hollywood plant een biografische film...

Ik herinner me, Amanda, hoe je door de natte straten
naar de fabriek holde waar Manuel werkte.
Met je brede glimlach en de regen in je haar;
niets anders telde; je zou hem zien
Vijf minuten, meer niet, je hele leven in vijf minuten.
De sirene loeit, het werk moet hervat.
En waar je loopt, verlicht je alles
In vijf minuten ben je opengebloeid.

En hij trok naar de bergen ten strijde.
hij had nog nooit een vlieg kwaad gedaan
en in vijf minuten was alles voorbij.
De sirene loeit, het werk moet hervat.
Velen zullen niet meer terugkeren
en één van hen is Manuel.

Even geduld

Benieuwd wat Craig Thompson op stapel heeft staan als opvolger voor zijn stripklassieker "Blankets" (*)? Op zijn blog Doot Doot Garden licht hij alvast een tipje van de sluier: "Habibi" wordt een verhaal van alweer een bescheiden omvang. Tegen 2009 moeten een slordige 600 bladzijden van het Arabische sprookje volgekribbeld zijn.

(*) In het Nederlands uitgebracht als "Een deken van sneeuw"