Misdadig beeldmateriaal

Ontevreden over de vakantiefoto's? Je vindt dat je er met een boeventronie opstaat? Toch maar even vergelijken met het echte werk. Gangrule biedt een schat aan authentiek informatie over legendarische gangsters en bendes (the Black Hand, the Morello Gang,...). En dus ook een verzameling kiekjes van schurken als Al Capone onmiddellijk na hun arrestatie.

Dit criminele bronnenmateriaal roept alvast een onweerstaanbare drang op om mij ook in duistere activiteiten te storten. Zoals bijvoorbeeld het voor de zoveelste keer naar White Heat kijken. Raoul Walsh's ultieme gangsterfilm uit 1949!

Viva Pistolera!

Bij toeval belandde ik in mei op een optreden van Pistolera in een afgeladen Kriekelaar. Wel, ze hebben mij daar van mijn sokken geblazen. Deze chicano's brachten hun latinomix (ranchero, cumbia,..) met een onvervalste indierockattitude. Een optreden om in te lijsten: swingende songs, straffe madammen, stuwende bassist, militante teksten, ontwapenende sfeer,... alles was er. Een avond die ik koester. Blijkbaar denken de Pistolera's daar ook zo over. Wat zag ik daarnet op hun website? Een foto van het publiek van de Kriekelaar en een videofilmpje (from behind) van dit optreden.
We want more! En in afwachting hun laatste single Cazador:

"Studio Vandersteen: Kroniek van een legende" - Ronald Grossey

Als er op het einde van dit jaar een prijs wordt uitgereikt voor de lelijkste boekcover dan heeft deze uitgave weinig concurrentie te vrezen. En dat voor een boek over Studio Vandersteen. Bepaald pijnlijk.

Nu, het leveren van grafische topkwaliteit was ook niet de hoofdbekommernis van deze tekenfabriek. Op de hoogdagen van de Studio kreunden de medewerkers onder een waanzinnig productieritme.

In zijn kroniek laat Ronald Grossey het reilen en zeilen van de Studio Vandersteen herleven door de betrokkenen zoveel mogelijk zelf het woord te geven. De scheppingskracht van Willy Vandersteen, de relatie met zijn medewerkers, de uitbouw van de studio en het stripimperium, de spanning tussen de studio "Bessy" en de studio in Kalmthout,... via talloze citaten passeren de onderwerpen op chronologische wijze de revue. Het is echter wel jammer dat Grossey zijn verhaal stopt bij het overleden van Willy Vandersteen. Studio Vandersteen draait immers nog steeds. En voor zover we het in de pers mochten volgen, was er nog stof genoeg voor een pittig hoofdstukje. Denk aan het ontslag van hoofdtekenaar Marc Verhaegen.

Nu goed, niet getreurd, wie als kind meende dat Studio de minder getalenteerde broer van grootmeester Willy Vandersteen was, weet na lectuur van dit boek weer beter.

Studio Vandersteen - Kroniek van een legende (1947 - 1990)
Ronald Grossey
Roularta Books 2007
isbn 978 90 5466 981 4
454 pag.

Classic Clip 5 : Jimmie Rodgers : "Blue Yodel N° 1"

Zonder tbc was Jimmie Rodgers nooit een ster geworden. Doordat zijn longen werden aangevreten door de tering, moest hij zijn veeleisend baantje als "remmer"(*) bij de spoorweg opgeven. Na 12 stielen en 13 ongelukken kwam hij uiteindelijk terug terecht bij zijn eerste liefde, het zingen en het entertainen. In 1927 mocht hij voor Victor Talking Machine Company een aantal opnames maken. Tijdens de tweede sessie, in november, was het goed raak. "Blue Yodel n°1" - beter bekend als "T for Texas" - catapulteerde Rodgers naar de sterrenhemel. Zijn krachtige stem had een enorm bereik. Hij gaf ermee falsetto bluesriffs weer. Onwaarschijnlijke jodelkunsten. "Waitin' for a train", Muleskinner Blues", samenwerkingen met Louis Armstrong,... Zes jaar lang duurde zijn succescarrière. In mei 1933 besloot de tbc dat het genoeg was geweest.

Uit de film "The singing brakeman" van Basil Smith(1929)

(*) Luchtremmen bestonden nog niet. Als de trein wou stoppen, moest de remmer (brakeman) van wagon naar wagon springen om met de hand de mechanische remmen van elke wagon in werking te stellen.

Drop Dead Gorgeous

"Death by Oreos"

Wat krijg je als je een voorliefde voor klassieke schilderijen en filmthema's combineert met een morbide fascinatie voor voedsel en schoonheidsproducten? De hilarische fotoreeks "Drop Dead Gorgeous" van Daniela Edburg formuleert een antwoord op deze onverbiddelijke vraag.

"Death by Nutella"

Overal Ever Meulen

Plots gespot in Sint Joost: een muur opgesmukt door Ever Meulen (De zijgevel van Molenstraat n° 82). Je vindt deze gevel niet terug in de lijst van de Brusselse stripmuren. Nu ja, misschien komt dat omdat Ever Meulen niet echt een striptekenaar is. Hij is meer een allround-graficus. Niet ver van deze muur, in de Koningsstraat, staat trouwens onderstaand strakke art-decogebouw. Ever Meulen droeg zijn steentje bij aan de smaakvolle restauratie van het pand. Hij ontwierp hiervoor o.a. tegels en glasramen.

Retro cool

"My paintings are based on stylized commercial advertising from the mid 50's through the mid-sixties. Back then, a lot of magazine ads, TV commercials, and product packaging had sort of cubist-cartoonish look, which I've appropriated and expanded upon for these Shag paintings. I almost always try to paint a story... something that's happening, often sinister, and usually a bit mysterious."
SHAG (alias Josh Agle) kijkt onbekommerd achterom. Heerlijke retro cool.

Zonder melk of suiker

Een bezopen held zonder illusies, een onbereikbare vamp met donkere intenties, onheimlijke gebeurtenissen verstrengeld in onontwarbare kluwens, moord en misdaad,... Dat alles in expressief zwart-wit en op het einde loopt het slecht af.
"Noir of the week" bespreekt elke week een op te graven Film Noir. Ook minder bekende stuff passeert de revue.

Caran d' Ache versus Eisner

De site van Griffoen Grafiek herbergt een schat aan antieke strips. Sommige zijn werkelijk verbluffend. Deze van Caran d'Ache uit 1893 lijkt wel een pagina uit een graphic novel van Will Eisner.

Briefje van het KAA

Deze middag in de bib: Een strooibriefje van de hand van Ever Meulen.